เจ้ารักเราจริงหรือ???

วันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น
สิ่งที่พระเจ้าสร้างช่างสวยงามเกินบรรยาย
ในขณะที่ฉันมองอยู่นั้น ฉันสรรเสริญพระเจ้า สำหรับสิ่งสวยงามที่พระองค์ทำ
แล้วขณะที่ฉันนั่งอยู่นั้น ฉันก็รู้สึกว่าพระเจ้าทรงอยู่กับฉันด้วย
พระองค์ถามฉันว่า “เจ้ารักเราหรือ”
ฉันตอบว่า “แน่นอน พระเจ้า พระองค์เป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ เป็นผู้ช่วยให้รอดของข้าพระองค์”
แล้วพระองค์ก็ถามว่า “ถ้าร่างกายของเจ้าพิการล่ะ? เจ้ายังจะรักเราหรือไม่”
ฉันรู้สึกงง ฉันมองลงไปที่ แขน ,ขา และที่ร่างกายของฉัน และสงสัยถึงสิ่งต่างๆ มากมายที่ฉันจะไม่สามารถทำได้ สิ่งที่ฉันมองข้ามไป
และฉันก็ตอบว่า “มันคงจะยากนะพระเจ้า แต่ข้าพระองค์จะยังรักพระองค์อยู่”
แล้วพระเจ้าก็พูดอีกว่า “ถ้าเจ้าตาบอดล่ะ? เจ้าจะยังรักสิ่งที่เราสร้างหรือไม่”
ฉันจะรักสิ่งต่างๆ โดยไม่เห็นมันได้อย่างไร?
แล้วฉันก็คิดถึงคนตาบอดมากมายในโลก และเขาเหล่านั้นยังรักพระเจ้า และสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง
แล้วฉันก็ตอบว่า “มันคงจะยากที่จะคิดถึงมัน แต่ข้าพระองค์ จะยังรักพระองค์”
แล้วพระเจ้าก็ถามฉันอีกว่า “ถ้าเจ้าหูหนวกล่ะ? เจ้าจะยังฟังคำของเราหรือไม่”
ฉันจะฟังสิ่งต่างๆ ได้อย่างไร ถ้าฉันหูหนวก ?
แล้วฉันก็เข้าใจว่า การฟังพระคำของพระเจ้า ไม่ได้ใช้เพียงหูของเรา แต่ใช้หัวใจด้วย
ฉันจึงตอบไปว่า “มันคงจะยาก แต่ข้าพระองค์จะฟังพระคำของพระองค์”
พระองค์ถามว่า “ถ้าเจ้าเป็นใบ้ล่ะ? เจ้าจะยังสรรเสริญนามของเราหรือไม่”
ฉันจะสรรเสริญพระองค์โดยไม่มีเสียงได้อย่างไร
แล้วก็ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่า พระเจ้าต้องการให้เราร้องเพลงจากหัวใจและจิตวิญญาณ
ไม่จำเป็นต้องขึ้นอยู่กับเสียงของเรา และการสรรเสริญพระเจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นเสียงเพลงเสมอไป
แต่เมื่อเราถูกข่มเหง เราก็สรรเสริญพระเจ้าได้ด้วยคำขอบคุณ
แล้วฉันก็ตอบว่า “ถึงข้าพระองค์จะไม่สามารถร้องเพลงได้ แต่ข้าพระองค์จะสรรเสริญพระนามของพระองค์”
และพระองค์ก็ถามว่า “เจ้ารักเราจริงหรือ”
ด้วยความกล้าหาญและการตัดสินใจที่แน่วแน่ ฉันตอบไปอย่างชัดเจนว่า
“ใช่แล้วพระเจ้า ข้าพระองค์รักพระองค์ เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าองค์เดียว และเป็นพระเจ้าที่เที่ยงแท้”
ฉันคิดว่า ฉันตอบได้ดีแล้ว แต่… พระเจ้าถามว่า “แล้วทำไมเจ้าถึงทำบาปล่ะ?”
ฉันตอบว่า “ก็ข้าพระองค์เป็นเพียงมนุษย์ ข้าพระองค์ไม่ได้สมบูรณ์แบบ”
พระเจ้าตรัสอีกว่า “แล้วทำไมเวลาที่มีความสุขเจ้าถึงหลงไปจากทางของเรา?
แล้วทำไมเฉพาะเวลาที่มีความทุกข์เจ้าถึงอธิษฐานอย่างจริงจัง”
ไม่มีคำตอบ… มีเพียงน้ำตา
พระเจ้าตรัสต่อไปว่า

“ทำไมถึงร้องเพลงเวลาที่อยู่เป็นกลุ่มเท่านั้น แล้วเวลาที่อยู่คนเดียวล่ะ?
ทำไมถึงหาเราเฉพาะเวลาที่นมัสการ?
ทำไมถึงขอแต่สิ่งที่เห็นแก่ตัว ? ทำไมถึงขอแต่สิ่งที่ไม่ยั่งยืน ?”
น้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้มของฉัน


“ทำไมเจ้าจึงละอายเรื่องของเรา ? ทำไมไม่ประกาศข่าวประเสริฐออกไป ?
ทำไมเวลาที่ถูกข่มเหง เจ้าจึงร้องไห้กับคนอื่นๆ ในขณะที่เรายกบ่าของเราให้เจ้าร้องไห้ ?
ทำไมจึงหาข้อแก้ตัว เมื่อเราให้โอกาสเจ้ารับใช้ในนามของเรา ?”
ฉันพยายามจะตอบ แต่ไม่สามารถตอบได้
“เจ้าได้รับพรในชีวิต เราสร้างเจ้าไม่ได้ให้เจ้าละทิ้งของประทานออกไป
เราได้อวยพรเจ้าให้มีความสามารถที่จะรับใช้เรา แต่เจ้าก็ยังหันเหไป
เราได้สำแดงพระคำของเราแก่เจ้า แต่เจ้าก็ไม่ได้ใช้ให้เกิดประโยชน์
เราได้พูดกับเจ้า แต่หูของเจ้าก็ปิด
เราสำแดงพระพรของเราแก่เจ้า แต่เจ้าก็หันตาของเจ้าไปทางอื่น
เราได้ส่งผู้รับใช้ไปให้เจ้า แต่เจ้าก็นั่งเฉยๆ ไม่ทำอะไร จนพวกเขาถูกดึงออกไป
เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้า และเราตอบทุกคำ”
“เจ้ารักเราจริงๆ หรือ”
ฉันไม่สามารถตอบได้ ฉันจะตอบได้อย่างไร
ฉันรู้สึกอึกอัก ฉันไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ฉันจะบอกว่าอย่างไร ?
เมื่อหัวใจของฉันร้องไห้ และน้ำตาก็ไหลออกมา
ฉันพูดว่า “โปรดให้อภัยข้าพระองค์ด้วยพระเจ้า ข้าพระองค์ไม่ดีพอที่จะเป็นลูกของพระองค์”
พระองค์ตอบว่า “นั่นเป็นพระคุณของเรา ลูกเอ๋ย”
ฉันถามต่อไปว่า “แล้วทำไมพระองค์ยังสามารถให้อภัยข้าพระองค์ได้อีก? ทำไมยังรักข้าพระองค์ได้อีก?”

พระองค์ตอบว่า “เพราะว่าเจ้าเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมา เจ้าเป็นลูกของเรา เราไม่เคยทอดทิ้งเจ้าไปไกลเลย
เมื่อเจ้าร้องไห้ เราก็จะเข้าใจและร้องไห้กับเจ้า
เมื่อเจ้าร้องตะโกนด้วยความชื่นชมยินดี เราก็จะหัวเราะไปกับเจ้าด้วย
เมื่อเจ้าล้ม เราก็จะหนุนกำลังเจ้า
เมื่อเจ้าตกต่ำ เราก็จะยกเจ้าขึ้น
เมื่อเจ้าเหนื่อย เราก็จะอุ้มเจ้าไว้
เราจะอยู่กับเจ้าจนถึงวันสุดท้าย และเราจะรักเจ้าตลอดไป”
ไม่เคยมีครั้งไหนที่ฉันร้องไห้หนักเท่านี้มาก่อน ฉันเย็นชาอย่างนี้ได้อย่างไร?
ฉันทำให้พระเจ้าเจ็บปวดอย่างที่ฉันทำได้อย่างไร?
ฉันถามพระเจ้าว่า “พระองค์รักข้าพระองค์มากเท่าใด?”
พระองค์ทรงกางแขนออก และฉันก็เห็นรอยตะปูบนมือของพระองค์
ฉันก้มลงแทบพระบาทของพระคริสต์ พระผู้ช่วยให้รอด
และเป็นเวลาแรกที่ฉันอธิษฐานอย่างจริงจัง …

………………………………………………….

บทความนี้สำหรับทุกคนที่ได้อ่าน อาจจะมีบางสิ่งพิเศษ และสมควรจะได้รับการส่งต่อไป
อย่าเพียงแค่อ่านเรื่องนี้ แล้วลืมมัน ให้ใช้ในชีวิตของคุณด้วย ให้พระเจ้าอยู่ในชีวิตของคุณ
จำไว้ว่า พระเจ้ารักคุณเสมอ..
ขอพระเจ้าอวยพร…

ว่าไงเพื่อนไปลอยกาทงกับใคร...รายงานตัวด้วย

ถ้าคุณยุ่งเกินไปจนไม่มีเวลาสำหรับพระเจ้า
คุณก็กำลังยุ่งมากไปแล้ว…
วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้..อย่าลืมไปโบสถ์นะค่ะ ^__^ ^__^

น้ำพระทัยของพระเจ้าจะไม่นำคุณไป ....*

- ยังที่ที่พระคุณของพระเจ้าไม่สามารถรักษาคุณไว้
- ยังที่ที่พระหัตถ์ของพระเจ้าไม่สามารถสนับสนุนคุณ
- ยังที่ที่ความมั่งคั่งของพระเจ้าไม่สามารถช่วยเหลือความจำเป็นของคุณ
-ยังที่ที่ฤทธิ์เดชของพระเจ้าไม่ประทานให้แก่คุณ
- ยังที่ที่พระวิญญาณของพระเจ้าจะไม่สามารถทำงานผ่านคุณ
- ยังที่ที่พระปัญญาของพระเจ้าไม่สามารถสอนคุณ
- ยังที่ที่กองทัพของพระเจ้าไม่สามารถคุ้มครองคุณ
- ยังที่ที่พระหัตถ์ของพระเจ้าไม่สามารถหล่อหลอมคุณ
- ยังที่ที่ความรักของพระเจ้าไม่สามารถหุ้มห่อคุณ
- ยังที่ที่พระเมตตาของพระเจ้าไม่สามารถผยุงคุณไว้
- ยังที่ที่สันติสุขของพระเจ้าไม่สามารถสงบความกลัวของคุณ
- ยังที่ที่สิทธิอำนาจของพระเจ้ามีอำนาจเหนืออุปสรรคเพื่อคุณ
- ยังที่ที่การปลอบโยนของพระเจ้าไม่สามารถเช็ดน้ำตาของคุณ
- ยังที่ที่พระวจนะของพระเจ้าไม่สามารถเลี้ยงดูคุณ
- ยังที่ที่การอัศจรรย์ของพระเจ้าไม่สามารถทำเพื่อคุณ
- ยังที่ที่การสถิตทั่วของพระเจ้าไม่สามารถหาตัวคุณพบ

ทักทาย

แค่ผลักดัน


ชายคนหนึ่งกำลังนอนหลับอยู่ในบ้านหลังน้อยของเขา ทันใดนั้นห้องของเขาก็
สว่างวูบขึ้นมา และพระเจ้าทรงปรากฏกับเขา พระองค์ทรงตรัสกับเขาว่า
ทรงมีพระราชกิจที่มอบหมายให้เขาทำ
โดยทรงสำแดงก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่หน้าบ้านของเขานั้น
พระองค์ทรงให้เขาผลักดันก้อนหินนั้นออกไปด้วยเต็มกำลังของเขา
ชายคนนั้นได้ทำตามวันแล้ววันเล่า หลายปีตั้งแต่อาทิตย์ขึ้นจนอาทิตย์ตก
เขาได้ตรากตรำผลักดันก้อนหินอันเยือกเย็นนั้นด้วยไหล่ของเขา
อย่างสุดกำลังและสัตย์ซื่อแต่มันก็ไม่ขยับเขยื้อนเลย
ทุกค่ำคืนเขาอิดโรยกลับมายังบ้านหลังน้อยด้วยความเจ็บปวด
รู้สึกเหมือนว่า...เขาได้ใช้เวลาทั้งวันอย่างสูญเปล่า
เมื่อเขากำลังจะหมดกำลังใจอยู่นั้น ศัตรูของเขา(มารซาตาน)
ก็เข้ามาใส่ความคิดในใจที่อ่อนล้าของชายคนนั้น(มันทำแบบนี้เป็นประจำทุกครั้ง)
"เจ้าได้ทนผลักดันก้อนหินนี้มานานแล้วนะ แล้วมันก็ไม่เคลื่อนไปไหนเลยแม้แต่นิด”
มันสร้างภาพให้เห็นว่างานที่เขาทำ มันเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ และเขากำลังล้มเหลว
ด้วยความคิดแบบนี้ทำให้เขาท้อถอยและหมดกำลังใจ ความมั่นใจก็ลดถอยลง
มารซาตานกล่าวว่า “ทำไมต้องมาทำร้ายตัวเองแบบนี้ด้วยนะ?
เอาเป็นว่าใช้เวลากับมันเพียงเล็กน้อยและใช้กำลังนิดหน่อย แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วนะ”
และนั่นก็ตรงกับที่ชายผู้อ่อนล้าผู้นี้กำลังอยากจะทำ
แต่เขากลับตัดสินใจที่จะเอาเรื่องนี้อธิษฐานร้องทูลกับพระเจ้า
โดยบอกเรื่องความคิดที่ทำให้เขารู้สึกยากลำบากใจนี้กับพระองค์
“พระเจ้า ข้าพระองค์ได้ใช้สุดแรงของข้าพระองค์ในงานรับใช้
ที่พระองค์มอบหมายให้เป็นเวลายาวนานแล้ว
จนถึงเวลานี้ข้าพระองค์ยังไม่เห็นว่าหินก้อนนี้เคลื่อนไปได้สักมิลลิเมตรเดียว
มีอะไรที่ผิดพลาดหรือเปล่า ทำไมข้าพระองค์จึงล้มเหลว?”
พระเจ้าทรงตอบเขาด้วยความรักและเห็นอกเห็นใจว่า
“ สหายเอ๋ย เมื่อเราขอให้เจ้ารับใช้เราและเจ้ายอมทำ
เราได้บอกให้เจ้าใช้แรงสุดกำลังในการผลักดันก้อนหินนั้น ซึ่งเจ้าก็ได้ทำแล้ว”
“ไม่ได้มีสักครั้งที่เราเอ่ยว่า เราคาดหวังว่าก้อนหินนั้นมันจะเคลื่อนออกไป
งานของเจ้าคือ แค่ผลักดันก้อนหินนั้น แต่ตอนนี้เจ้าเข้ามาหาเราด้วยความคิดของเจ้าว่า
เจ้าล้มเหลวสูญเปล่ากับการที่เจ้าได้ใช้กำลังไปนั้น”
“แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆหรือ ลองมองดูตัวเจ้าเองสิ แขนและหลังของเจ้ามี
กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง มือของเจ้าก็หนาและแกร่งขึ้นจากแรงกดอย่างสม่ำเสมอ
ขาของเจ้าก็ล่ำสันและแข็งแรง” “ในทางตรงกันข้ามกับที่เจ้าคิด
เจ้าได้เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมาก
และความสามารถของเจ้าตอนนี้ก็มากกว่าที่เจ้าเคยมี
จริงอยู่ที่เจ้าไม่สามารถเคลื่อนก้อนหินนั้นได้เลย แต่การเรียกของเรา
คือการให้เจ้าเชื่อฟัง ผลักดัน ให้ใช้ความเชื่อ และไว้วางใจในสติปัญญาของเรา
ซึ่งเจ้าก็ได้ทำไปแล้ว
ตอนนี้เราผู้เป็นสหายของเจ้า จะเคลื่อนหินผานั้นเอง”
ในช่วงเวลาที่เราได้ยินพระสุรเสียงจากพระเจ้า
เรามีแนวโน้มที่จะใช้สติปัญญาที่จะพยายามตีความว่า พระองค์มีพระประสงค์อะไร
แต่แท้จริงแล้วพระองค์ทรงปรารถนาเพียงที่จะให้เราเชื่อฟังและใช้ความเชื่ออย่างง่ายๆ

***ทั้งหมดนี้หมายความว่า
การใช้ความเชื่อนั้นสามารถเคลื่อนภูเขาได้
แต่เราต้องรู้ว่า ผู้ที่เคลื่อนภูเขาที่แท้จริงคือพระเจ้า
เมื่อไรก็ตามที่ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่ถูกต้อง เราต้อง P.U.S.H.
เมื่อไรก็ตามที่งานทำให้คุณรู้สึกอ่อนล้า เราต้อง P.U.S.H.
เมื่อไรก็ตามที่คนไม่ทำอย่างที่เราคิดว่าเขาควรจะทำ เราต้อง P.U.S.H.
เมื่อไรก็ตามที่คุณไม่มีเงินเลย แต่ค่าใช้จ่ายต่างๆก็รอการชำระอยู่ เราต้อง P.U.S.H.
เมื่อไรก็ตามที่คนไม่เข้าใจคุณ เราต้อง P.U.S.H.
**P = Pray**
**U = Until**
**S = Something**
**H = Happens**



**JUST PUSH**

ครับพี่.....

ดูแลสุขภาพนะครับ.....

บาย........

ดีคัยสบายดีไม่

ตอนนี้ทำไรอยู่หรอคับ

กลับก็นะคับนายคับ

ไปละคับ

5555555
+++++++

บายดีแหละจ้า

โทรศัพท์มีแล้วไมไม่โทรเองล่ะ - -*

หวัดดีค่ะ..ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ

อิอิ

มะเปงไร

ผมเต้ยครับ

ทีมนมัสการ
คจ.ความหวังชัยภูมิครับ

ขอพระเจ้าเสริมกำลังครับ

hello hello

ดีจ้าตาตีบ อิอิ (อย่างน้อยพี่ก็ตาโตกว่าอุ๊นิ๊ดนุง)
รู้ว่าไม่ค่อยได้เข้ามาดู
เลยไม่ค่อยได้มาเม้นท์ คริๆ
เจอกันไม่เว้นแต่ละวันอยู่แล้วนี่เน๊อะ(ในคำอธิษฐาน)
อธ.เผื่อกันอยู่ป่าวเนี๊ยะ ลืม มีงอลนะเฟ้ย

พระเจ้าเสริมกำลังนะจ๊ะ
บาย

ป้าดดดดด

*0*